Elke echo vertelt een verhaal. Soms vol gelach, soms vol tranen, maar altijd met dat zelfde gevoel van verwondering. In de echokamer beleef je momenten die je niet zomaar vergeet – en die ik in de praktijk met veel dankbaarheid mag maken.
Tranen van blijdschap
Er is iets magisch aan het eerste moment waarop ouders hun baby zien bewegen. Vaak blijft het stil…dan ineens een “ahhh”, een hand die elkaar zoekt.
Een moeder zei laatst: “Ik dacht dat ik het gewoon leuk zou vinden, maar dit raakt me veel dieper dan ik had verwacht.” Zulke kleine reacties laten zien waarom een pretecho zoveel meer is dan alleen beeld.
De lacht die alles zegt
Er zijn ook die vrolijke momenten waarop er hard gelachen wordt! Bijvoorbeeld een baby steekt zijn hand op alsof hij “hoi” zegt, of zich omdraait op een moment dat we net het gezichtje willen zien. Of op een moment dat we graag willen weten of de kleine een jongen of een meisje is en de kleine precies daar een handje voor houdt, lekker eigenwijs.
Een broertje of zusje dat zwaait naar de kleine in mama’s buik en dan die kleine terug zien zwaaien, dat is toch echt magisch voor de grote broer of zus to be!!
Eén vader lachte zo hard dat de baby een sprongetje leek te maken.
Dat pure plezier is precies wat we graag zien.
Samen beleven, samen verbinden
Sommige ouders nemen familie mee; Opa’s, Oma’s of een broertje of een zusje dat nieuwsgierig is naar de baby. Vaak zie je ogen vol trots, soms ook verwondering.
Voor kinderen is het een prachtige manier om zich alvast betrokken te voelen bij wat er aan komt. Een 2D echo is voor kleine kindjes nog niet zoveel zeggend, ze zien er vaak nog niet zoveel in. Maar een 3D echo daarentegen, maakt het ineens heel erg echt allemaal en heel erg zichtbaar. Het maakt het echt een gezinsmoment.
Lijkt onze kleine op mij of toch op jou?
Tijdens een 3D/ 4D echo gaan we uitgebreid kijken naar het gezichtje van jullie kleintje en wat zo leuk is aan een echo na de 25 weken is dat je dan ook echt wel kunt zien of de kleine bepaalde trekjes in het gezicht heeft die de papa of de mama ook heeft. Een papa herkende echt zijn neus bij hun kleintje, maar wel weer echt de mond van de mama. Een andere keer zagen we dat de teen naast de grote teen iets langer was dan de grote teen zelf en dat was heel herkenbaar voor die mama, want zij heeft dat ook en eigenlijk iedereen in haar familie ook.
Waarom dit ons werk zo mooi maakt
Elke reactie – groot of klein – vertelt iets over de liefde en het leven dat groeit. Ik voel me telkens opnieuw bevoorrecht om dat even met mensen te mogen delen en mee te mogen genieten van het grote wonder dat er in de buik van de mama groeit! Het wonderlijke wat ons eigen lichaam allemaal kan en wat jullie kleintje zichzelf aan leert, het ademhalen, het drinken van het vruchtwater, het openen van de oogjes al in de buik en het rond kijken, ondanks dat ze natuurlijk niks zien daar binnen omdat het natuurlijk donker is, maar toch er wordt zoveel geoefend om straks in de grote wereld goed voorbereid te zijn, gaaf toch?! Oprecht een groot wonder!
In die paar minuten dat we samen kijken, lijkt alles stil te vallen: alleen jullie, de baby en het beeld daarvan op het grote scherm dat je hart vult met liefde.
Heb jij ook een mooi of ontroerend moment meegemaakt tijdens je pretecho?
Het zou super leuk zijn als jullie je verhalen met me willen delen! Samen maken we die echoherinneringen nog mooier.
